Polski słownik asocjacyjny. Dwie dekady T.2

Polski słownik asocjacyjny. Dwie dekady obejmuje dwa tomy. Pierwszy autorstwa Romana Gawarkiewicza zawiera empiryczny materiał językowy uporządkowany według schematu od bodźca do reakcji. W drugim tomie, którego autorką jest Barbara Rodziewicz, zaprezentowane są dane językowe w porządku od reakcji do bodźca.

Tom pierwszy zawiera hasła opracowane na podstawie danych uzyskanych w badaniach z roku 2023 i 2003. W strukturze każdego z haseł opatrzonych datą przeprowadzenia ankiet obok słowa-bodźca znajdują się wszystkie słowa-reakcje uporządkowane zgodnie ze wskaźnikami częstotliwości ich podawania przez respondentów od słów-reakcji wskazywanych najczęściej do słów-reakcji pojedynczych. Zakończenie haseł stanowią następujące dane liczba badanych, którzy zareagowali na dane słowo-bodziec, liczba różnych słów-reakcji, liczba badanych, którzy nie udzielili odpowiedzi, liczba reakcji pojedynczych.

Przyjęta koncepcja obu tomów słownika zawierająca zestawienie danych językowych pozyskanych w badaniach asocjacyjnych z roku 2023 i roku 2003 może być w naszym przekonaniu podstawą dla wewnątrzjęzykowych analiz porównawczych. Pozwala bowiem wnioskować zarówno na temat skali determinowanych językowo ograniczeń percepcyjnych ankietowanych, jak i dokonać opisu wpływu na ten proces aktualnego zaplecza społeczno-kulturowego, czyli bieżących czynników mających dla respondentów rozstrzygające znaczenie w procesie wyboru schematów kategoryzacji obiektów i zjawisk otaczającego świata. Innymi słowy, materiał językowy, który oddajemy do rąk czytelnika, może stanowić punkt wyjścia dla opisów i objaśniania zakresów semantycznych zamieszczonych w obu tomach pojęć ze szczególnym uwzględnieniem poszukiwania odpowiedzi na pytanie o wymiar językowego determinizmu i niestabilność znaczenia językowego, tj. jego uzależnienia od kontekstu i indywidualnych doświadczeń obu pokoleń ankietowanych Polaków. W istocie materiał słownikowy pozwoli zbliżyć się do odpowiedzi na pytania o to, w jaki sposób człowiek kumuluje doświadczenia bieżące, co pamięta i co z przekonaniem traktuje jako normy i wzorce, wokół których jednoczy się jego językowo-kulturowa społeczność.

Ze wstępu